Saturday, September 26, 2015

Samostalna izložba Miodraga Ristića u galeriji Kulturnog centra Sombor

Samostalna izložba Miodraga Ristića u galeriji Kulturnog centra Sombor
Samostalna izložba Miodraga Ristića u galeriji Kulturnog centra Sombor
Otvaranje izložbe Miodraga Ristića u galeriji Kulturnog centra " Laza Kostić' Sombor održaće se u utorak, 29 09 2015,  u 19.00 h.

"Šta se dogodilo sa slikom? Ovo semantičko pitanje koje otvara novo poglavlje u mišljenju umetničkog rada, na vrlo reprezentativan način je zastupljeno u delu Miodraga Ristića. Rad nas sve više uverava da ga treba posmatrati kao fenomen i fenomenologiju. Umetničko delo biva sve jače utemeljeno u svojoj fenomenološkoj osnovi kao stvar esencijalne datosti. Ovako postavljeno pitanje pokrenuće čitav niz pitanja i pojava kao što su: šta se dogodilo sa površinom ili šta se desilo sa nivoom predstavljanja, a time i razumevanja dela. Slika više nije samo pikturalni entitet koji u sebi prezentira dimenzije, nije više iluzija dimenzionalnog. Ona opstaje kao realan predmet, ali i kao realna dimenzija. Otuda, slika postaje materijalna fizička predstava dimenzije. Iz ovoga sledi da je prostor činjenica. Ovako izgleda razvojni put do Ristićevih ''prostornih slika''. U trenutku kada je ovaj termin primenjen na radove umetnika1 njegove slike nisu izgledale kao danas. Svejedno, termin nije samo funkcionalan dok se ne iznađe neki pogodniji, već je trajno označen i kodifikovan u radovima autora.

Prvi prelomi površina nastali su na gužvanom, kaširanom papiru zalepljenom na aluminijumu. Primetno oslobađanje crteža pokazuje da je crtež najpre izašao u okolni prostor. Linija se dakle, prva oslobodila, otisnula od površine i počela da šara po već realnom prostoru vodeći umetnički predmet ka poziciji objekta. Govoreći o ovom postupku ne posmatraju se samo dimenzije na taj način nastalog rada, već i dimenzije opusa koji se sagledava kao celovit organizam i dobro usaglašen koncept. Parametri koji pojašnjavaju opus ponajpre govore o njegovoj veličini, konsekventnosti i kauzalnosti. Višedecenijskim iscrpnim radom umetnik neguje prostor oko slike i brine o postupku nastajanja dela. Umetnička prezentacija otuda jeste rezultat postupka koji ima svoje trajanje. U tom smislu svaki naredni stadijum jedne iste slike je svojstvena posledica prethodnog. Analogno ovome primetna je kauzalnost u opusu. Permanentan odnos linije i površine, žice i prostora određuje umetnički jezik. Površina koja počinje da vibrira jeste uzrok. Crtež postaje sve složeniji dok se aluminijum kao lak materijal pogodan za plastično oblikovanje zadržava. Ovako odabran materijal će tokom devedesetih poprimiti valovitu strukturu koja će pokazati uravnoteženost i usled takvog savijanja javiće se određeno zbivanje u centralnom delu predstave. Površina će nastaviti ne samo fizički već i optički da vibrira, dok će centralna okosnica da se razvije u jezgro. U ovom sledu slika zapravo predstavlja mišljenje površine. Tako razmatrana površina i interakcija linije i podloge razumevaju se od ''prostorne slike'', preko skulpture u proširenom polju, do prostorne geometrije i centralno pozicioniranog udubljenja, dakle do pozicije slike kao objekta. Već prvi lomovi površine ozbiljno zadiru u prostor i stvaraju volumen koji jednom osvojen neće biti napušten. Prelomljene aluminijumske facete dovedene do skulptoralnih propozicija će se potom ublažavati do izvijene konfiguracije koja će vibrirati ka centru i koja će u sebi iznedriti prostor u koji će biti umeštena žica. Na ovaj način posmatrana kreativna nit Miodraga Ristića pokazuje da su opredeljenja ka odmaku od slike prepoznata veoma rano i da je analitičko manipulisanje na relaciji slika – prostor ozbiljan indikator da se sa kritičkih pozicija može govoriti o celovitom opusu.

Ristićevo delo pokazuje odlike gestualnog slikarstva, umnožavanja poteza i slikarstva akcije. Unošenjem dinamičnog kolorita i sitnog poteza površina se na iluzionistički, na optički način pomera. Ona će se i realno pokrenuti, izviti zadržavajući svojstva optičkog slikarstva i dinamike prizora. Vizuelna istraživanja u ciklusu koji je poslednji nastao kreću se ka minimalizmu, ka redukciji i dalje apstraktne forme, dok sadržaj biva obogaćen mentalnim, mislenim tokovima usled čega se ova dela uviđaju kao meta-strukture.

Ako bi termin ''prostorna slika'' bio adekvatan u tumačenju ranih radova, terminološka sintagma ''centrirana konkavna prostorna konfiguracija''2 bila bi podesna za valovito koncipirane forme nastale tokom devedesetih. Nadalje, sledeći ovu putanju poslednje intervencije na aluminijumu razmatraju se kao slike – objekti. Reč je o seriji srodnih umetničkih zahvata dovedenih do snažno razvijenog koncepta. Površina je do te mere postala aktivna da je iz sebe iznedrila jezgro. Ulazak u samu sliku se produbljava, forme postaju čistije, a energija umetnika se koncentriše na stvaranje pravilnog kružnog udubljenja, na modelovanje praznine. Tako fokusirana energija na jezgro slike – objekta pokreće još jedno pitanje i novu instancu u radu umetnika – kontemplativni momenat. Udubljenje postaje esencijalno mesto, topografija pojačane komunikacije i praznina napravljena sa težnjom da bude ispunjena. Ovo posebno artikulisano mesto jeste prostor kruženja energije, obitavanja smisla i predstavlja topos koji ponajbolje razotkriva senzibilitet umetnika. Ispunjavanje šupljine je i potraga za smislom i zadovoljenjem potrebe da suština bude situirana. Aktiviran je i momenat iznenađenja jer ovakva šupljina nije uvek odmah vidljiva. Ona traži pogled izbliza, iza čega počinju da reaguju taktilna svojstva posmatrača. Mnogo je radova nastalih na relaciji slika – objekat. Ovi se međutim, pamte po suptilnosti izlaska površine u treću dimenziju, po delikatnoj i taktilnoj punoći jezgra i po senzibilnosti koncepta ali i izrade. Linija je umnožena i organizovana do iluzionističkog efekta. Žica će u realnom prostoru zameniti liniju. Što je žica tanja, mreža postaje gušća i kvalitet paučine kao nečeg nedodirljivog biva dokučen. Dubina slike slabi ka ivicama što pomaže stvaranju utiska poniranja. To poniranje u samu sliku jeste prodor u njenu esencijalnu pojavnost, ali je i autosugestivno poniranje umetnika u pitanje umetnosti, stvaralačkog akta i šire zapitanosti nad kreativnim i životnim sumnjama. Pomenuti kontemplativni momenat u vezi je sa ovim ponorima. Slika nastaje na mentalnoj platformi i postaje meta-struktura. Umetnički zahvat postaje fizički dublji, težnje autora zahtevnije, a slika prebiva kao mentalni prostor kao mesto promišljanja. ''Poniranje'' je i naziv slike urađene u plavom tonalitetu, koja na najuverljiviji način podržava poziciju slike kao meta-prostora. Plava i zelena upotrebljene su kao organske boje, kao određeni pra-kolorit ili obojenost moćne prirode. Centralno posebno artikulisano mesto i ovde se javlja kao prostor u kojem je smisao položen i zapaža se kao fundamentalni deo strukture koji nas vraća fenomenološkim osnovama. Jedno važno ime koje nam u mnogome može pomoći u razumevanju ovog prostora jeste Gaston Bašlar (Gaston Bachlard). Aura umetničkog prezenta se širi iz mesta određenog i razvijenog u jezgro konstantno nas vodeći onom pitanju od esencijalne biti – šta se zapravo sa slikom samom dogodilo? Slika nastavlja da bivstvuje na drugoj osnovi predlažući izmenjen način tumačenja. Stvaranje se poima kao permanentna aktivnost ljudskog duha. Ono što ostaje jeste konstantna potreba umetnika da sa radom ne prestane. Ta potreba čini umetnika predstavljačem smisla, ali i tera autora na poniranje u sopstvo, u vlastite suštinske prostore i mogućnosti njihovog iznošenja.

Formiranje centralnog mesta jeste fenomenološka pozicija istraživanja prostora koju Bašlar razmatra pozivajući se na ispunjen prostor i njegov zaštitnički karakter. Udubljeno mesto jeste zaštićeni prostor jer smisao traži sigurno mesto u kojem bi se nastanio. Bašlar smatra da taj prostor mora da bude doživljen i da smisao konotira zaštitu. Povezujući prostor sa suštinom, sa kućom, staništem, sa topografijom koja pripada intimnom biću kazaće da ''svaki nastanjen prostor nosi u sebi suštinu pojma kuće''3

Konačno ishodište smisla i jeste da stanuje, da prebiva, da pronađe prazninu u koju bi se umestio i pokazao svu lepotu." - Katarina Radulović



1 Termin ''prostorna slika'' duguje se umetniku. 

Miodrag Ristić, Prostorne slike, katalog izložbe, Galerija ULUS, Beograd, april 1990 

2Jovan Despotović, Miodrag Ristić, katalog izložbe, Galerija Zvono, Beograd, mart 1999 

3Gaston Bašlar, Poetika prostora, Kultura, Beograd, 1969 

Gaston Bašlar, Novi naučni duh, Izdavačka knjižarnica Zorana Stojanovića Sremski Karlovci, Novi Sad, 1991


BIOGRAfSKI PODACI UMETNIKA

Miodrag Ristić Rođen 1952 u Sarajevu

Završio Fakultet Likovnih umetnosti u Beogradu 1978.

Član ULUS-a od 1982.

Živi i radi u Beogradu.


SAMOSTALNE IZLOŽBE 

Galerija ULUS 1990 Beograd

Helija-D 1990 Bačka Palanka

Narodni muzej

Kragujevac mali 

Likovni salon 1991 Kragujevac

Galerija Zvono 1999 Beograd

Moderna galerija Lazarevac 2003 Lazarevac

Galerija Otklon 2014 beograd

Likovni salon KCNS 2015 NOVI SAD

Galerija savremene umetnosti Pančevo 2015 Pančevo

Galerija Art55 2015 Niš

Galerija KC Sombor 2015 Sombor


GRUPNE IZLOŽBE

Crtež I mala plastika 1979. Beograd

Internacionalni bijenalni festival 

Portreta, grafike I crteža 1980 Tuzla

Drugi trijenale 1981 Wroclav

Novi članovi ULUS-a 1982 Beograd

23. Oktobarski salon 1982 Beograd

Prolečna izložba 1982 Beograd

24. Oktobarski salon 1983 Beograd

Crtež I mala plastika 1985 Beograd

Crtež I mala plastika 1986 Beograd

Portret u crtežu galerija KNU 1986 Beograd

Slikarska plastika salon MSU 1987 Beograd

28. Oktobarski salon 1987 Beograd

Crtež I mala plastika 1988 Beograd

Crtež I mala plastika 1989 Beograd

31. Oktobarski salon 1990 Beograd

Jesenja izložba 1990 Beograd

32. Oktobarski salon 1991 Beograd

Crtež I mala plastika 1992 Beograd

Prolečna izložba 1992 Beograd

34. Oktobarski salon 1993 Beograd

36. Oktobarski salon 1995 Beograd

Prolečna izložba 1996 Beograd

37. Oktobarski salon 1996 Beograd

Prostor između slike I sculpture 1998 Beograd

Šumatovačka 1949-1999 1999 Beograd

Prolečna izložba 2000. Beograd

Beogradski salon 2000. Beograd

34. Hercegnovski zimski salon 2001. Herceg Novi

V prolećno anale 2002. Čačak

Prolečna izložba 2002. Beograd

Kolaž I asamblaž 2002. Beograd

Likovna Jesen 2014 Sombor


NAGRADE

V Prolećno anale 2001. Čačak

Učesnik u više kolonija u zemlji i inostranstvu.

0 komentara:

Post a Comment

E-mail newsletter

Budite među prvima koji će saznati najnovije informacije
Unesite vaš Email:

* Pogledajte kako izgleda primer maila